Piast sam wywołał kryzys. Tę sprawę można było rozegrać zupełnie inaczej

Rozstanie Piasta Gliwice z Jakubem Szmatułą odbiło się szerokim echem w całej Polsce. Informację o zakończeniu współpracy z wieloletnim bramkarzem i trenerem odnotowały praktycznie wszystkie największe media sportowe oraz część ogólnopolskich portali. Co istotne, w większości komentarzy trudno było znaleźć słowa poparcia dla sposobu, w jaki klub pożegnał jedną ze swoich największych ikon.

Najwięcej emocji wzbudziły zdjęcia upominków wręczonych Jakubowi Szmatule, wśród których znalazła się m.in. butelka wódki. Dla wielu kibiców był to symbol nieadekwatnego potraktowania człowieka, który z Piastem związany był przez blisko osiemnaście lat. W mediach społecznościowych na klub spadła fala krytyki, a sprawa bardzo szybko przestała być lokalnym tematem.

Dopiero po tej reakcji Piast opublikował kolejny komunikat, w którym próbował wyjaśnić okoliczności pożegnania oraz zapowiedział, że podczas jednego z meczów sezonu 2026/27 osoby kończące pracę w klubie zostaną uhonorowane przed kibicami.

Problem polega jednak na tym, że w pierwszym komunikacie nie było ani słowa o takim planie. Nic nie wskazywało, że oficjalne pożegnanie dopiero nastąpi. Trudno więc dziwić się kibicom, że ocenili sytuację wyłącznie na podstawie tego, co zobaczyli.

Co więcej, w opublikowanym później oświadczeniu klub nie informuje, czy Jakub Szmatuła w ogóle weźmie udział w takim wydarzeniu. Po osiemnastu latach pracy ma pełne prawo czuć rozgoryczenie. Jeśli odmówi udziału w uroczystości, trudno będzie mieć do niego pretensje. Dziś to przede wszystkim klub potrzebuje takiego pożegnania, by odbudować swój wizerunek.

Nie chodzi zresztą wyłącznie o same upominki.  Informację o nieprzedłużeniu umowy Jakubowi Szmatule przekazali trener Daniel Myśliwiec oraz dyrektor sportowy Łukasz Piworowicz. Dla osoby, która niemal całe dorosłe życie poświęciła Piastowi, obecność najwyższych władz klubu wydawała się czymś naturalnym. Prezesa zabrakło, bo kończy swoją przygodę z Piastem.Miasto szuka jego następcy.

Wizerunkowych strat prawdopodobnie nie da się już całkowicie odwrócić. Co więcej, cała sytuacja wydarzyła się w wyjątkowo niefortunnym momencie – w czasie sprzedaży karnetów na nowy sezon. To kolejny cios w wizerunek klubu, który w ostatnich miesiącach nie ustrzegł się podobnych kontrowersji.

Przypomnijmy, że wcześniej, również w okolicznościach budzących wiele pytań, z Piastem pożegnał się Adam Fudali – człowiek związany z klubem przez piętnaście lat i jedna z najbardziej rozpoznawalnych postaci w sztabie pierwszego zespołu.

Takie rozstania wysyłają niepokojący sygnał do obecnych i przyszłych pracowników klubu. Pokazują, że nawet wieloletnia lojalność, oddanie i współtworzenie największych sukcesów nie gwarantują godnego zakończenia współpracy. A przecież właśnie takie historie budują tożsamość klubu i przywiązanie kibiców.

Dlatego dziś najrozsądniejszym rozwiązaniem wydaje się ponowne przeanalizowanie tej decyzji. Jeśli tylko obie strony byłyby na to gotowe, znalezienie Jakubowi Szmatule nowej roli w strukturach Piasta mogłoby być nie tylko gestem wobec klubowej legendy, ale również sygnałem, że w Gliwicach nadal szanuje się ludzi, którzy przez lata budowali markę niebiesko-czerwonych.

Bo Jakub Szmatuła nie był zwykłym pracownikiem. Do Piasta trafił w 2008 roku z Warty Poznań i – z zaledwie półroczną przerwą na wypożyczenie do Górnika Zabrze – spędził przy Okrzei blisko osiemnaście lat.

Rozegrał 198 meczów w barwach Piasta, zdobył trzy medale mistrzostw Polski, a w sezonie 2015/2016 został uznany za najlepszego bramkarza Ekstraklasy. Po zakończeniu kariery płynnie przeszedł do sztabu szkoleniowego jako trener bramkarzy. Wielokrotnie podkreślał, że Gliwice stały się jego miejscem na ziemi i właśnie z Piastem wiązał swoją przyszłość.

Piętnaście sezonów spędzonych w niebiesko-czerwonych barwach sprawia, że pod względem stażu zrównał się z Leszkiem Dunajczykiem, Rudolfem Stachem i Jarosławem Kaszowskim. W całej historii Piasta dłużej z klubem związani byli jedynie Jerzy Apostel, Ryszard Kałużyński i Tadeusz Pawlik.

Być może właśnie dlatego sposób zakończenia tej historii wywołał tak duże emocje. Nie dlatego, że Jakub Szmatuła odchodzi z Piasta. W piłce zmiany są czymś naturalnym. Problemem jest sposób, w jaki doszło do tego rozstania.

Opracowanie: piast.,gliwice.pl