Cieszę się każdą minutą na boisku – Gerard Badia

Gerard Badia do Piasta trafił w styczniu 2014 roku jako anonimowy piłkarz. Szybko jednak zyskał sobie sympatię kibiców, a przez ekspertów został uznany   najlepszym, lewonożnym piłkarzem w polskiej ekstraklasie.

Wydawało się, że szybko zmieni klub na bardziej zamożny i znany, ale z czasem nauczył się języka polskiego, sprowadził rodzinę i zżył się z Gliwicami. Często można go spotkań na mieście, zawsze znajdzie czas, aby porozmawiać czy zrobić sobie pamiątkowe zdjęcie.

W poprzednim sezonie już jako kapitan zdobył z Piastem mistrzostwo Polski, pierwsze w jego sportowej karierze. Nie był jednak podstawowym zawodnikiem u Waldemara Fornalika. W czerwcu wygasał mu kontrakt i długo nie było wiadomo czy zostanie przedłużony. W końcu jednak obie strony doszły do porozumienia.

– Bardzo dobrze się tu czuję. Dla mnie najważniejsze było, czy działacze chcą mnie jako piłkarza czy taką maskotkę, lubianą przez kibiców. Chcę zostać jako ważny dla drużyny zawodnik, to znaczy więcej niż pieniądze. Miałem oferty z różnych lig, z wyższymi zarobkami. Po co jednak coś zmieniać. Dla mnie to jest istotne, że kiedy wchodzę na boisko, kibice skandują moje imię, rodzina też się tu dobrze czuje – tłumaczył wówczas piłkarz powody swojego pozostania w Gliwicach.

Na początku tego sezonu Katalończyk wchodził z ławki, a Piast grał w kratkę. Można to jednak tłumaczyć intensywnością  rozegranych spotkań w tym okresie. Potem drużyna złapała stabilizację, a Badia wskoczył do pierwszego składu i Piast zaczął regularnie wygrywać. W meczu z  Górnikiem jednak Waldemar Fornalik zdecydował się posadzić go na ławce i gliwiczanie tylko zremisowali w Zabrzu. Szkoleniowiec tłumaczył swoją decyzję manewrem taktycznym, który miał zneutralizować najgroźniejszą broń zabrzan, jaką są szybkie kontrataki i to się udało, bo Piast stracił gola po stałym fragmencie gry.

Kapitan niebiesko-czerwonych odreagował w meczu z Jagiellonią. Prezentował się jak za swoich najlepszych dni. Napędzał grę, robił przewagę i strzelił bramkę na 2:0.

– Z  Górnikiem chciałem zagrać  od początku. Cieszę się jednak z każdej minuty  spędzonej na boisku i w każdym meczu  staram się grać, jakby był to mój ostatni. Czuję się teraz już bardzo dobrze fizycznie, bo ostatnie trzy tygodnie bolała mnie kostka. Trenowałem, ale do końca nie byłem zadowolony. W spotkaniu z Jagiellonią już przy pierwszym  dotknięciu  piłki czułem, że jest dobrze – tak podsumował swój występ Badia.

Nawet będąc w najlepszej formie zawodnik sam nie wygra meczu. 30-latek na boisku świetnie się rozumie szczególnie z Feliksem i Kirkeskovem. Po ich trójkowych akcja ręcę same składały się do braw.

– Z Jorge i Mikkelem mamy takie połączenie, że nie muszę patrzyć gdzie oni są. Zamykam oczy, podaję piłkę, a tam jest już Jorge czy Mikkel. Cały czas jest taka dobra komunikacja. Jesteśmy we trójkę, a jakby było nas o kilku więcej. Znamy się dobrze czy to na boisku czy to poza nim i widać to potem na murawie – tłumaczy Badia.

Ostatecznie Piast pokonał Jagiellonię 3:1, ale sytuacji miał jeszcze więcej.

– Spodziewałem się bardzo trudnego meczu Tymczasem byłem zaskoczony słabą grą Jagiellonii, ale może dlatego, że to by graliśmy bardzo dobrze – zastanawia się jeszcze pomocnik.

Gra się tak, jak przeciwnik pozwala, a gliwiczanie, szczególnie w pierwszej połowie po  prostu na nic nie pozwolili białostoczanom,  Było to więc jedno z lepszych  w tym sezonie spotkań w wykonaniu jedenastki z Okrzei, a trzy zdobyte punkty pozwoliły jeszcze poprawić wynik punktowy z poprzedniego, mistrzowskiego sezonu. Na półmetku rundy zasadniczej niebiesko-czerwoni mają trzy punkty więcej niż rok temu i zajmują drugie miejsce w tabeli tracąc do Legii tylko jeden punkt.

Opracowanie: piast.gliwice.pl