Drużyna z dużego boiska jeszcze odpoczywa, można więc wybrać się na mecz naszych futsalowców.
Już w najbliższą niedzielę Piast podejmować będzie AZS UG Gdańsk. Gliwiczanie są faworytem tego spotkania, ale Akademicy nie pokonają 600 km, by położyć się na parkiecie. Przypomnijmy, że w pierwszym spotkaniu gdańszczanie ograli Piasta 3:1.
– Ten mecz nam w ogóle nie wyszedł – przyznaje Sebastian Wiewióra. Na pewno jakiś wpływ na to miały nasze perypetie z dotarciem do Gdańska, ale nie tylko tu bym szukał przyczyn. Byliśmy jeszcze zespołem w budowie. Zresztą w tych pierwszych kilku spotkaniach nie graliśmy tak, jak potem w końcówce rundy. Dla mnie ważne było jednak to, że z każdym kolejnym meczem chłopaki robili postępy, zespół coraz lepiej się rozumiał. Zawodnicy to widzieli i to był dla nich jeszcze kolejny bodziec do ciężkiej pracy. To wszystko przełożyło się na trzecie miejsce w tabeli – dodaje trener Piasta
Ten dobry wynik, to 21 punktów i wysoka lokata. Udało się to osiągnąć, mimo że w zespole z ul Jasnej gwiazd nie ma.
– Drużyna była budowana na bazie zawodników z dwóch gliwickich zespołów, a warto dodać, że nie wszyscy grą w Piaście byli też zainteresowani. W tej sytuacji zostali dokooptowani gracze z innych klubów. To byli solidni ligowcy, ale nie postacie wiodące w swoich poprzednich drużynach. Były więc obawy przed sezonem, jak to wszystko będzie funkcjonować. Podjęliśmy jednak ryzyko, dość szybko znaleźliśmy wspólny język i to wypaliło – zaznacza szkoleniowiec.
Zwycięstwa Piastowi nie przychodziły łatwo, ale niektóre był bezdyskusyjne, jak choćby wygrana nad AZS UŚ Katowice 5:0.
– Myślę, że było kilka naprawdę dobrych meczów w naszym wykonaniu. Pierwszy miał miejsce już w starciu z Gattą, czyli aktualnym mistrzem Polski. Baliśmy się tego spotkania, jednak rozegraliśmy dobre zawody. Drugi, to mecz w Katowicach. Tam dominowaliśmy w każdym elemencie. Jak się wygrywa 5:0, to znaczy, że przeciwnik większych argumentów nie miał. Wygrana w Szczecinie też zapadła mi w pamięci, bo graliśmy bardzo mądrze w defensywie. Pogoń miał dużą przewagę w drugiej połowie, ale Michał Widuch stanął na wysokości zadania – przypomina Wiewióra.
W całej rundzie gliwiczanie tylko dwukrotnie schodzili z boiska pokonani. We wspomnianym spotkaniu z AZS UG Gdańsk i w starciu z Rekordem Bielsko Biała.
Owszem przegraliśmy wysoko, ale nie zagraliśmy słabego spotkania. Długimi momentami staraliśmy się z nimi grać jak równy z równym i to nam wychodziło. Rekord na tę chwile ma tyle sportowej jakości, że potrafi wykorzystać 80% swoich sytuacji. Myśmy wiedzieli wszystko o bielszczanach, a mimo to straciliśmy pięć bramek. Na tę chwile my tej jakości jeszcze nie mamy. Chcielibyśmy taki poziom osiągnąć, ale to się tak od razu nie da. Rekord jest budowany od lat, idą za tym duże nakłady finansowe. Mamy jednak nadzieję, że kiedyś im dorównamy.
Niespodziewanie na lidera drużyny wyrósł Przemysław Dewucki. „Pompon” strzelił dziewięć goli, a niektóre jego bramki decydowały o wygranych.
– Wszyscy widzą, jak Dewucki wygląda. Trochę to zaprzeczenie sportowca, a jeszcze przed sezonem przytrafiła mu się kontuzja i to już w pierwszym sparingu potem miesiąc odpoczywał od piłki. Po raz kolejny jednak pokazał, że jest nieprzeciętnym zawodnikiem. Nie chodzi tu tylko o te dziewięć bramek, które strzelił, ale całokształt jego gry w tych wszystkich meczach. Robił naprawdę bardzo dobre wrażenie. Wielu ze zdumieniem przeciera oczy i mówi, że to niemożliwe, aby zawodnik z nadwagą tak sobie radzi. Błędne jednak byłoby myślenie, że te 21 punktów to głównie zasługa Dewuckiego. Chwalić drużynę trzeba zacząć od bramkarzy. Obojętnie na kogo nie postawimy, to nie zawodzą. Z tyłu mamy tez Zbyszka Mirgę, który całą rundę grał na bardzo dobrym, wysokim poziomie. Niewątpliwie to zasługa jego ciężkiej pracy. Myślę, że „Zibi” jest w życiowej formie. Mizgajski tez gra na swoim, wysokim poziomie. Trochę może te mikrourazy gdzieś go przyhamowały. Pautiak i Tarasowicz dodają jakości motorycznej, To są zawodnicy, którzy lubią biegać za piłką i pracować, ale cała drużyna zasługuje na słowa uznania. My mieliśmy ten komfort, że jak komuś nie szło, to drugi wchodził i nie zawodził – tak bym to podsumował – zaznacza trener gliwiczan.
Przed Piastem teraz runda rewanżowa. W powszechnej opinii będzie w niej o punkty trudniej.
– Na pewno będzie trudniej punkty zdobywać, ale ja się nie tej rundy obawiam. Po każdej kolejce cała liga się lepiej poznaje. Inni wiedzą jak my gramy i odwrotnie. Są transmisje telewizyjnie, graliśmy między sobą, Wiem, że porównują naszą sytuację do tej sprzed roku, kiedy jako Nbit mieliśmy po jesieni 20 punktów i czwarte miejsce, a na wiosnę zdobyliśmy tylko dziewięć. Wtedy nałożyło się wiele rzeczy na raz. Były kontuzje kartki, przedwczesne rozstania. Nie mieliśmy po prostu kim grać. Piast to inna drużyna niż Nbit w poprzednim roku. Taka sytuacja się więc nie powtórzy – przekonuje Sebastian Wiewióra.
Dobra gra przełożyła się również na dobry wynik marketingowym. W hali przy ul Jasnej 31 podczas spotkań Piasta wolnych miejsc zazwyczaj nie ma.
– Na początku sezonu nawet w szatni rozmawialiśmy, jak to będzie w trybunach. Nie brak było przecież głosów, że Piast to tylko trawa, jednak z meczu na mecz przybywało nam kibiców. W mediach też złośliwości wobec nas nie ma, ale zasłużyliśmy sobie na to osiągniętym wynikiem. Na hali jest też trochę inny kibic, nie taki głośny jak na dużym boisku, ale trybuny też żyją, to słychać i czuć na ławce trenerskiej i parkiecie – przekonuje Sebastian Wiewióra
Rekord Bielsko Biała odjechał reszcie stawki, bo w swoim składzie ma zawodników typu Oleksandr Bondar czy Paweł Budniak. To są futsaliści, którzy sami potrafią przesądzić o losach meczu. Czy trener Piasta chciałby mieć takich zawodników składzie?
– Ja jeszcze jestem młodym trenerem i nie było mi dane pracować z indywidualnościami, ale to też jest kwestia właściwego doboru. To jest sport drużynowy, zamiast gwiazd wolę kolektyw. O gwiazdach zresztą nie marzę, bo wiadomo, chodzi o pieniądze. Cieszę się z tego co mam, zebraliśmy fajną grupę chłopaków, choć przedział wiekowy jest od 18 do 35 lat. Mamy bardzo dobrą atmosfera w szatni. Zawodnicy lubią ze sobą przebywać i nie tylko na hali, ale także poza nią. Jak wychodzą na boisko to mają zawsze jeden cel – wygrać i chwała im za to – kończy szkoleniowiec niebiesko-czerwonych.
Źródło: Piast Gliwice – Futsal





















