Piast to coś więcej niż klub, to dobro Gliwic, które trzeba ratować (felieton)

Piast to nie jest jakiś tam klubik, który powstał niedawno i ktoś miał kaprys, aby wprowadzić go do Ekstraklasy. Piast to 80 lat historii, klub, który wychował dziesiątki reprezentantów Polski w piłce nożnej i setki zawodników, którzy grali na poziomie ekstraklasy, I i II ligi.

W 2019 roku Piast po raz pierwszy w historii sięgnął po mistrzostwo Polski. Klub z Okrzei był na ustach nie tylko kibiców w Polsce, ale też w kolebce piłki nożnej. Angielski „Daily Mail” porównał wtedy Piasta do Leicester City.

Przypomnijmy, że ekipa z King Power Stadium w sezonie 2014/15 również broniła się przed spadkiem, a dwanaście miesięcy później sam Andrea Bocelli śpiewał im piosenki na cześć pierwszego mistrzostwa Anglii w historii. W Gliwicach słynny włoski śpiewak nie zaśpiewał, że i tak radość była ogromna, a gratulacje napływały z całego kraju.

W następnym sezonie gliwiczanie zajęli trzecie miejsce. W kolejnych dwóch także nie było źle. W efekcie niebiesko-czerwoni stali się najbardziej utytułowanym klubem na Śląsku w XXI wieku. (Aktualnie wyprzedził ich już Raków Częstochowa). Jeszcze przed sezonem 2022/23 piłkarze Piasta zapowiadali walkę o top 5, twierdząc, że ich na to stać. Dziś już kibice mogą żyć tylko wspomnieniami, bo od kilku miesięcy klub walczy o przetrwanie. Jak to było możliwe, aby zdaniem wielu najlepiej zorganizowany i zarządzany klub w Polsce tak szybko zjechał po równi pochyłej w dół?

Jedno z przysłów mówi, że „pycha przed upadkiem chodzi”, a pochodzi ono z przypowieści Salomona. To stwierdzenie pasuje jak ulał do byłych już władz Piasta Gliwice S.A.

Pierwszym grzechem jakie popełniono to było zaraz po zdobyciu tytułu mistrza Polski podwyższenie cen karnetów i biletów w zasadzie o 100 procent. Liczono, że po takim sukcesie kibice ruszą tłumnie do kas, a tak się nie stało. Zaniechano też praktycznie działań marketingowych, bo trudno do takich zaliczyć kolejne posty na facebooku czy twitterze. Potem jeszcze doszła wojna z dziennikarzami. Klub unieważniał akredytacje dziennikarzom z tak poważnych redakcji jak choćby Dziennik Zachodni. Coraz trudniejszy dostęp do trenera i zawodników sprawił, że na przedmeczowych konferencjach pojawiało się 2-3, a czasami nawet 1 dziennikarz. W efekcie Piast dość szybko znikł ze stron dużych portali internetowych czy nawet gazet. Nie ma kibiców, nie ma szumu wokół klubu, nie ma wpływów do kasy i zainteresowania ze strony poważnych sponsorów. Przez jakiś czas sytuację finansową ratowały transfery, Dziczek, Valencia, Parzyszek, nawet na Świerczoku udało się zarobić. Wydawało się, że będzie tak zawsze, szczególnie, że w drużynie byli kolejni, warci miliony Euro młodzi piłkarze. Tymczasem, zamiast kolejnych transferów zaczęły pojawiać się problemy. Sportowo drużyna piłkarska Piasta radział sobie coraz gorzej, co skutkowało zmianą trenera. Po zwolnieniu Waldemara Fornalika okazało się też, że nie ma kasy na odprawę dla niego. Pojawiła się groźba utraty licencji na grę w Ekstraklasie. W tle były kolejne wpadki, jako choćby konieczność wypłacenia Alberto Torilowi odszkodowania. Hiszpan w latach 2021-2023 był piłkarzem Piasta Gliwice. Jego kontrakt został rozwiązany w niewłaściwy sposób i klub musiał mu zapłacić 280 tys. zł. Do tego doszła cała seria nieudanych transferów. Można by z tych zawodników, co się nie sprawdzili stworzyć pełną jedenastkę.

Kolejnym grzechem to były za wysokie jak na możliwości klubu kontrakty. Głośno się o tym już mówi, że byli, a może nawet i dalej są w drużynie zawodnicy, których kontrakty wynosiły nawet po 80-100 tysięcy złotych za miesiąc. Efekt był takie w szczytowym momencie Piast na wynagrodzenia dla trenerów i zawodników wydawał więcej niż 100% przychodów, a to oznacza, że musiał pożyczać, aby utrzymać płynność finansową.

Wracamy teraz do grzechu głównego, czyli pychy. Nie wiadomo dlaczego, ale poprzednim władzom wydawało się, że to oni dyktują warunki na rynku transferowym i nie sprzedali Mosóra i Pyrki, gdy były nimi zainteresowane inne kluby. Dali się po prostu ograć. Efekt jest taki, że Mosór odszedł za znacznie mniejszą kwotę i to już, gdy nowe władze przejęły klub. (Mówi się o kwocie około 800 tys. Euro), a Pyrka wciąż jest zawodnikiem Piasta i pewnie odejdzie za darmo, albo za niewielkie pieniądze. Końcowy rezultat tych działań to ponad 30 mln zadłużenia. Do tej katastrofy finansowej mocno przyłożył się też ostatni prezes – Grzegorz Bednarski, który raczej nie był zainteresowany rozwojem klubu tylko stanem swojego kąta. Uciekł z klubu, gdy zorientował się, że Piast tonie.

Mniejszościowy udziałowiec Zbigniew Kałuża, który de facto zarządzał klubem niedawno stwierdził, że był trzyletni plan naprawy polegający na dokonywaniu kolejnych transferów. Trochę to jednak brzmi niewiarygodnie w kontekście ostatnich działań byłej już rady nadzorczej.

W czerwcu nowe władze miasta zdecydowały się wprowadzić do rady nadzorczej swoich ludzi. Decyzja jak najbardziej zrozumiała, bo miasto ma większość akcji i chciało mieć większą kontrolę. To nie spodobało się Zbigniewowi Kałuży, który zamiast szukać porozumienia, poszedł na zwarcie i wprowadził do rady Jarosława Szymczyka, byłego komendanta Policji. Co chciał tym zyskać, tylko on sam chyba wie, bo jasne było, że na obecne władze Gliwic podziałało to jak płachta na byka. Miasto, a w zasadzie klub musiał też szybko spłacić dług wobec Kałuży, który liczony był w milionach. Mniejszościowy udziałowiec wciąż jednak był pewny siebie, bo miał wystarczającą liczbę akcji, by móc blokować pewne posunięcia, jak np. emisje nowych akcji czy zmianę statutu, aż do grudnia. Wtedy to na Walnym Zebraniu Akcjonariuszy na którym to zabrakło Kałuży, podjęto decyzję o powiększeniu kapitału akcyjnego i miasto stało się posiadaczem wystarczającej liczby akcji, by samodzielnie podejmować kluczowe decyzje. Tak jak się można było spodziewać nie spodobało się to Kałuży, który sformułował szereg zarzutów w stosunku do miasta, a nowemu zarządowi klubu zarzucił brak odpowiednich kompetencji. Brzmi to też trochę śmiesznie, bo gdy pan Kałuża zaczynał swoją przygodę z Piastem jako udziałowiec, też nie miał wiedzy jak prowadzi się klub sportowy. Nabywał ją empirycznie, a było to dość łatwe, bo z urzędu miasta co roku płynęły miliony do klubowej kasy, a to gwarantowało stabilność finansową. Teraz przypomina to jednak przysłowiowy krzyk chłopca, któremu zabrano jego zabawki i wyrzucono z piaskownicy.

Końcowy efekt jest taki, że Piast znalazł się na zakręcie historii. Przypomnijmy, że podobna sytuacja miała miejsce pod koniec lat 80-tych XX wieku. Wtedy jednak winny był kryzys gospodarczy i zmiany ustrojowe. W klubie szukano różnych rozwiązań, aby utrzymać drużynę w lidze centralnej, ale skończyło się tym, że w 1997 roku Piast musiał zaczynać od B klasy.

Aktualnie jedynym ratunkiem dla klubu, aby nie spotkał go podobny los, było wsparcie ze strony władz miasta. Prezydent Gliwic Katarzyna Kuczyńska-Budka wyciągnęła pomocną dłoń. Na ostatniej sesji z jej inicjatywy radni w zdecydowanej większości głosów udzielili klubowi pożyczki w kwocie 14 mln. To plus wcześniejsza pożyczka pozwoli Piastowi zachować licencję na grę w Ekstraklasie, ale wszystkich problemów nie rozwiązuje. Były też głosy przeciwne i poniekąd słusznie stwierdzające, że są ważniejsze rzeczy, które należałoby wesprzeć, a nie przelewać kolejnych setek tysięcy na konta piłkarzy z pieniędzy wszystkich gliwiczan, bo to z ich podatków i firm tu działających tworzony jest budżet.

Warto jednak wziąć pod uwagę, że Piast to nie jest jakiś tam klubik, który powstał niedawno i ktoś miał kaprys, aby wprowadzić go do Ekstraklasy. Piast to 80 lat historii, klub, który wychował dziesiątki reprezentantów Polski w piłce nożnej i setki zawodników, którzy grali w Ekstraklasie, I i II lidze o niższych nie wspominając. To tysiące młodych chłopaków, którzy trenowali w trampkarzach, juniorach i utożsamiali się z klubem. To kilka pokoleń kibiców, którzy przychodzili na stadion i przeżywali dobre i złe momenty, byli świadkami wzlotów i upadków klubu. Ostatnie 10 lat to fakt, największe sukcesy sportowe drużyny, ale wspomniana już pycha i arogancja wobec zwykłych kibiców i byłych sportowców klubu, doprowadziła do sytuacji, że stadion zapełnia się ledwie w połowie. Ratowanie Piasta będzie kosztować i nie wiadomo czy ta misja się uda, bo to jest tylko sport. Przykład Śląska Wrocław pokazuje, że nawet duże pieniądze nie są w stanie zagwarantować utrzymania. Nie mniej jednak próbę trzeba było podjąć, bo Piast Gliwice takie coś więcej niż tylko klub, spółka, to dobro tego
miasta, a dla wielu gliwiczan to wręcz sacrum.

Opracowanie: piast.gliwice.pl