Dlaczego Bogdan Wilk musiał odejść?

Tu sprzed startem Ekstraklasy w Piaście miała miejsce prawdziwa rewolucja. Władze miasta najpierw odwołały członków rady nadzorczej, potem wymusiły dymisję powołanego przez Zbigniewa Kałużę – Jarosława Szymczyka, by wreszcie powołać na stanowisko prezesa klubu Łukasza Lewińskiego.

Ostatnim akordem tych zmian było rozwiązanie umowy z Bogdanem Wilkiem. Wydawało się, że niezbyt lubiany przez kibiców dyrektor sportowy mimo wszystko uchowa się w klubie, szczególnie, że  to bardzo gorący okres. Tak się jednak nie stało i rodzi się pytanie skąd taka nagła decyzja?

Wilk z Piastem związany był od 2012 roku. Funkcję dyrektora sportowego objął w 2018 roku. Zaraz potem Piast sięgnął po mistrzostwo Polski. W następnym sezonie drużyna zajęła trzecie miejsce, a w kolejnych plasowała się wysokich lokatach. Pozytywną konsekwencją sukcesów były zwiększone wpływy do budżetu z Ekstraklasy  oraz gotówkowe transfery piłkarzy do zagranicznych klubów. Do drużyny też zaczęli dołączać zawodnicy z „mocnym” CV. Część tych transferów „wypaliła”. Były też  spektakularne wręcz wpadki. Wiadomo jednak, że nie każdy piłkarz się sprawdzi. W tym przypadku często  winę ponosi trener, który nietrafnie oceni przydatność danego zawodnika do drużyny. Gdyby więc podsumować wszystkie za i przeciw Wilka, to pewnie wyszłoby na zero, a w takiej sytuacji nie było aż tak mocnych przesłanek, by w tak gorącym okresie zmieniać dyrektora sportowego, a jednak miało to miejsce i to w sposób nagły.

Możemy przypuszczać, że głównym powodem były kontrakty, jakie klub podpisywał z nowymi piłkarzami. Zanim Piast sięgnął po mistrzostwo Polski mówiło się o zarobkach rzędu 10-30 tysięcy w zależności od nazwiska. Klub notował zyski, zewsząd płynęły słowa pochwały dla Piasta za gospodarność. Sytuacja zaczęła się jednak komplikować, gdy Piast przestał transferować zawodników. Wpływy z Ekstraklasy i z dnia meczowego oraz od sponsorów plus dotacja miejska nie wystarczała na pokrycie kosztów. Po Gliwicach krążą już legendy ile zarabiają zawodnicy. Mówi się nawet o kwotach rzędu 50-80 tys. zł miesięcznie.  Na dodatek kontrakty są długoterminowe i nie można tutaj w zasadzie nic zrobić. W bilansie pojawiła się więc strata. W klubie liczono, że dziurę łatwo uda się załatać sprzedażą Mosóra i Pyrki. Rok temu mówiło się, że za obu klub może pozyskać nawet 5 mln Euro. Tak się jednak nie stało. Utarczki władz klubu z menadżerem i ojcem Mosóra. Brak zdecydowania w stosunku do Pyrki. To   skończyło się tym, że oba zawodnicy zostali, a zadłużenie rosło. Zimą także nie spieszono się  z transferami, bo drużyna potrzebowała obu tych piłkarzy, aby utrzymać się w Ekstraklasie. Słabsza postawa zespołu przełożyła się też na mniejsze zainteresowanie piłkarzami Piasta i spadek ich wartości. Dziś już nie słychać o konkretnych propozycjach z zagranicznych klubów. Zainteresowanie Pyrką i Mosórem wyraziły polskie kluby, ale nie ma takiej opcji, aby zapłaciły miliony Euro za tych zawodników.

Obu piłkarzom za rok kończą się z kontrakty z Piastem, a to oznacza, że już zimą będą mogli szukać nowych pracodawców, a ich wartość będzie wtedy już kilkakrotnie nawet mniejsza. Piast jest więc pod ścianą i za to pewnie posadą zapłacił Bogdan Wilk, choć winą należy obciążyć więcej osób z kierownictwa klubu, ale ich tez już przy Okrzei nie ma.

Opracowanie: piast.gliwice.pl