I spadła głowa prezesa – felieton

13 marca 2014 roku nie będzie mile wspominany przez Jarosława Kołodziejczyka. W tym dniu bowiem  odwołany został on ze stanowiska  prezesa Piasta. Wprawdzie oficjalny komunikat głosi, że Kołodziejczyk został tylko zawieszony, ale pewne jest, że funkcji tej nie będzie pełnił dalej. Na razie jego obowiązki przejmie Grzegorz Jaworski, przewodniczący Rady Nadzorczej i jednocześnie prezes Stowarzyszenia GKS Piast.

Decyzja o odwołaniu Jarosława Kołodziejczyka zaskoczeniem nie jest, choć moment w którym zapadła już tak. Przy braku wyników sportowych bardziej spodziewano się, że pracę stracą trenerzy. Tymczasem spadła głowa sternika klubu.

Jarosław Kołodziejczyk prezesem został  1 stycznia 2013 roku, zastępującym na tym stanowisku Józefa Drabickiego. Wcześniej pełnił funkcję wiceprezesa klubu.

Kołodziejczyk od początku wzbudzał wśród kibiców mieszane uczucia. Był jednym z orędowników gry Górnika Zabrze na nowym  stadionie przy ul Okrzei. Kibice zorganizowali spektakularną akcję, obrzucając go tortem i to w jego gabinecie. Od tej pory zyskał sobie przydomek „Torcik”

Dziś wiemy, że były już prezes Piasta po prostu nie wiedział jakie stosunki panują między fanami klubu z Okrzei i Roosevelta. Brak wiedzy jednak go nie usprawiedliwia. Wnioski jednak wyciągnął i ułożył sobie potem względnie przyzwoite stosunki z fanami niebiesko-czerwonych.

Początek jego prezesury był  udany pod względem sportowym. Piast w rundzie wiosennej poprzedniego sezonu spisywał się bardzo dobrze, zajmując na koniec rozgrywek czwarte miejsce w ekstraklasie, co dało prawo gry w eliminacjach do europejskich pucharów. Sztab szkoleniowy na bazie dobrych wyników wynegocjował nowe, lepsze warunki wynagrodzeń dla siebie i części piłkarzy. Kibice byli szczęśliwi, że wreszcie doczekali się dobrze zarządzanego klubu i drużyny, która będzie dzielić i rządzić w ekstraklasie. Życie jednak szybko to zweryfikowało.

Przygoda z pucharami trwała króciutko, bo ledwie tydzień,  a koszty wyprawy do Baku były ogromne.  Za sukces trzeba było też zapłacić trenerom i zawodnikom wysokie premie.  Zarządzanie klubem, którego budżet wynosi 20 mln złotych  też sprawą prostą nie jest. Już w listopadzie pojawiły się pierwsze wątpliwości czy wszystko jest tak jak należy.   Piast nie wygrywał kolejnych spotkań, spadała frekwencja, coraz mniej było sygnałów o nowych sponsorach. Nietrafione okazały się też transfery i to w obie strony. Pozbycie się Marcina Robaka i zatrudnienie za jeszcze większe w sumie pieniądze Collinsa i Rabioli przejdzie do historii klubu jako największe transferowe  wpadki i dodajmy, że bardzo kosztowne.

Nastroje poprawiły się po wygranej nad Górnikiem Zabrze. Zwycięstwo w tak prestiżowym meczu pozwoliło złapać drugi oddech trenerom i zarządowi. Można było względnie spokojnie przepracować zimę.

Głośno tego nikt nie mówił, ale pierwszy sygnał, że w klubie radykalnie wzrosły koszty pojawił się, gdy ogłoszono ile Piast S.A. dostanie dotacji z miejskiej kasy. Piast S.A. otrzymał 5 mln zł, czyli o 1,5 mln więcej niż rok temu w analogicznym okresie. „Nadwyżka” nie została przeznaczona na transfery czy poprawę jakości sportowej, ale wydatkowana na bieżące potrzeby.

Drogie obozy i komfortowe warunki przygotowań nie przełożyły się na formę drużyny. Piast w pierwszych czterech, wiosennych meczach zdobył tylko dwa punkty, a eksperci są zgodni, że gliwiczanie grają najgorszą piłkę w ekstraklasie. Na dodatek w szatni pojawiły się nieprzewidzianie wcześniej problemy. Dariusz Trela nie zgodził się na przedłużenie kontraktu na zasadach zaproponowanych przez klub, odszedł Damian Zbozień, przerwy zimowej nie przepracował z powodu kontuzji  – kluczowy obrońca, Krzysztof Król.

Od pewno już też czasu iskrzyło na linii prezes – trenerzy. Kołodziejczyk, co zrozumiałe   nie chciał lub nie mógł  zgadzać się na wszystkie pomysły sztabu szkoleniowego. O konflikcie mówiło się głośno również i poza ścianami klubowego budynku. Przesilenie musiało więc nastąpić i przyszło, ale nabrało zaskakującego obrotu sprawy. Zazwyczaj bowiem przy braku wyników sportowych lecą trenerzy, a tym razem ścięto głowę prezesa. Formy zespołu raczej to nie poprawi, ale na pewno przynajmniej do najbliższego meczu uspokoi opinię publiczną. Co będzie dalej, to już zależy w dużej mierze od wyniku sportowego.

 Grzegorz Muzia