System zawinił, Piasta powiesili, jeszcze o pucharach

Piast odpadł z europejskich pucharów – niby nic wielkiego, ale wciąż wielu jest tym zaskoczonych i szuka źródła problemu. Może czas poszukać go w sobie? Nam strzelać nie kazano – Mickiewicz napisał, Żeromski przywołał, a teraz te słowa pojawiają się praktycznie przy każdej porażce polskiej drużyny, czy to klubowej, czy narodowej w starciu z jakimkolwiek rywalem. Europejskie puchary zbierają swoje żniwo, w czwartek padło na Piasta Gliwice, którego odpadnięcie z rozgrywek po starciu z Karabachem Agdam spotkało się z gniewną reakcją mediów i kibiców.

Zdajmy sobie sprawę z tego, że Piast drużynę z Agdamu powinien przejść. Może nie lekko, łatwo i przyjemnie, ale patrząc na wyczyny innych azerskich drużyn w pucharach, a także na ogólną renomę klubów z tamtych rejonów (a ta, mimo hasła „słabych drużyn już nie ma” ciągle pozostaje ta sama), to gliwiczanie powinni wyjść z tego pojedynku zwycięsko.

Problem pojawia się jednak, gdy cała Polska uderza w gliwicki zespół, bo zhańbił kraj w pucharach, zabrał drogocenne punkty, których potrzebujemy, by zaliczyć aż dwa blamaże w Lidze Mistrzów. Na Piasta należy się też wkurwić, bo zadowala się jedynie podjęciem walki z drużyną z Azerbejdżanu. Drużyna z Okrzei miała podejść do tego meczu, wiedząc, że porażka nic nie zmieni. Oczywiście takie podejście zasługuje na mocną krytykę, ale naprawdę trudno uwierzyć w to, że to nie jest dobra mina do złej gry.

– Byliśmy zdecydowanie słabsi taktycznie – wyobrażacie sobie trenera Brosza, który by tak powiedział? Takie słowa usłyszą pewnie dopiero piłkarze w szatni Piasta, podczas odprawy pomeczowej. Wszystko, co nie nadaje się do wypowiedzi publicznej, po prostu się w niej nie znajdzie. Marcin Brosz spróbował pozytywnego przekazu po porażce i spotkał się z głośną reakcją mediów. Ale reakcje mediów mają to do siebie, że po dwóch dniach wszyscy zapominają o sprawie.

A w tej sprawie jest jeszcze trzecie dno. Krytykuje się Piasta za brak mentalności zwycięzców, a przy wyobrażeniowym spotkaniu wszystkich drużyn Ekstraklasy na pytanie: „Kto by się nie zbłaźnił jak Piast?” pewnie wszyscy podnieśliby rękę. Pozostają więc pytania: Kto bronił Górnikowi grać w pucharach? Ktoś groziłby Wiśle, jeżeli ta zajęłaby odpowiednio wysokie miejsce? Okazuje się jednak, że ten słabiutki Piast gra w pucharach, dlatego, że inni w Polsce byli od niego słabsi. To takie proste. Z tego zaś wynika, że starcie z Karabachem skończyłoby się dla nich gorzej, albo znacznie gorzej. W zależności od wyniku u siebie – oczywiście.

I tutaj od razu pojawia się inna kwestia. Piast przez wzgląd na poprzedni sezon i początek obecnego dorobił się reputacji drużyny zorganizowanej, która wykorzystuje błędy przeciwnika i ma zabójcze stałe fragmenty gry. Przesuwanie się linii obrony, gdy napastnicy zaczynają pressing, przerzucanie gry na drugą stronę, a także skrupulatne przygotowywanie rzutów rożnych wystarczy do tego, by w Polsce nazwać drużynę zorganizowaną.

Do Gliwic przyjechali goście z Azerbejdżanu i pokazali, że da się regularnie wykorzystywać słabe punkty rywala (trio Izvolt-Zbozień-Hanzel), można konsekwentnie wyłączać z gry zawodnika prezentującego najwyższą formę (Marcina Robaka), można też sprawić, by w ataku pozycyjnym Piast rozgrywał piłkę przez zawodników najmniej do tego predysponowanych (Matras-Klepczyński-Horvath). A gdy trzeba przejść z obrony do ataku i odwrotnie, nie jest to większy problem.

Skoro więc Karabach to świetna drużyna taktycznie, to dlaczego stracili dwie bramki? Ano dlatego, że piłkarze grający w tym klubie naprawdę nie prezentują wybitnego poziomu piłkarskiego. Różnica polega na lepszej organizacji gry, większego poziomu zrozumienia taktyki i zgrania między zawodnikami. Mamy więc Piasta, który jest zorganizowany na poziomie Ekstraklasy i mamy też Karabach, którego organizacja stoi na poziomie III rundy kwalifikacyjnej do Ligi Europy.

Co to oznacza? Że prawdziwym winnym odpadnięcia gliwickiej drużyny jest polski futbol. Piast dostaje krytyką skierowaną w siebie, a powinien to być jedynie rykoszet od krytyki skierowanej w całą krajową piłkę nożną. Jeżeli w tym kraju trenera zwalnia się po trzech słabszych meczach, jeżeli budowa drużyny w większości opiera się na dobrym dniu prezesa, a skautem zostaje ten, którego samochód najmniej pali, to jak możemy wymagać, by polskie kluby mogły w pucharach regularnie daleko zachodzić? Prędzej będą potykać się pierwszej przeszkodzie. I tak się właśnie dzieje.

Jacek Staszak
Dziennikarz serwisu KrótkaPiłka.pl