3.1. Znów nieubłagalny pech

Przywitania, spotkania, opowieści o olimpijskiej przygodzie musiały się kiedyś skończyć. Trzeba było pomyśleć o pracy i przygotowaniach do nowych mistrzostw świata, które miały się odbyć w 1965 roku w Paryżu. Wówczas znów dał znać o sobie prześladujący Frankego pech. Ostatnie zgrupowanie w Bydgoszczy, ostatnie sparringi, ostatnia walka przed wyjazdem, i ostatnie trafienie. Sparring partner zaatakował, klinga floretu pękła, przebiła ochronną bluzę i uszkodziła płuco. Zamiast do Paryża, Egon pojechał do szpitala, w którym przeleżał kilka tygodni. Potem długa rekonwalescencja i trening od podstaw, od szermierczego abecadła. Egon był jednak uparty i ambitny, chciał wrócić do sportowej rodziny. Powoli odzyskiwał formę i walczył - bez urazu, jak dawniej dynamicznie, zachwycając wszystkich wyrafinowaną, doprowadzoną do perfekcji techniką. Podczas meczu z ZSRR pokonał Syskina i Swiecznikowa. Zaczął selekcjonować zaproszenia napływające z różnych krajów i marzyć o podróżach - Wiedeń, Nowy Jork, Kuba, Meksyk. Raptem nowa bomba! Franke jest chory na żółtaczkę, leży w szpitalu i o niczym innym nie myśli, jak o prześladującym go pechu. Skrócił do minimum okres rekonwalescencji i stanął na planszy mistrzostw świata w Moskwie, walnie przyczyniając się do zdobycia przez drużynę brązowego medalu.

3.2. Pod rządami Messnera

Olimpijski sukces Egona Franke jego kolegów z sekcji GKS Piast zamyka pewien okres w historii gliwickiej szermierki, ale i jednocześnie rozpoczyna następny. Prężnie rozwijają się wszystkie rodzaje broni. Uwidacznia się to na Mistrzostwach Polski rozgrywanych w Przemyślu, gdzie gliwiczanie w klasyfikacji generalnej zajmują II miejsce. Czasopismo „Sportowiec” podsumowując rok 1964 na pierwszych miejscach sklasyfikowało: Cymerman, Franke i Gonsiora. Mikołaja Pac Pomarnacki zajął 4 miejsce w szpadzie i 10 we florecie. Grażyna Grabera – 9 miejsce we florecie kobiet.
W GKS Piast pod rządami prezesa Zbigniewa Messnera, późniejszego premiera, pracę szkoleniową kontynuowali Zbigniew Czajkowski i Antoni Franz, a rozpoczynali Aleksander Franz, Albin Majewski. Horst Tell i Mikołaj Pac Pomarnacki. Pierwsze sukcesy zaczął odnosić bardzo utalentowany Marek Dąbrowski, który już w 1965 r. na M.P. młodzików zajął 2 miejsce, a w 1967 r. w Teheranie zdobył brązowy medal Mistrzostw Świata Juniorów. Marek Dąbrowski był kolejnym, wielkim talentem, który urodził się i wychował w Gliwicach. Zaczął swoją przygodę z szermierką w Piast Gliwice, ale największe sukcesy seniorskie odnosił w barwach AZS Warszawa, gdzie przeniósł się w 1968 roku.
W 1965 zmarł twórca gliwickiej szermierki Antoni Franz. Niedługo potem jego syn Aleksander przeniósł się do Łazisk. Przed sezonem 1968/69 zrezygnował z pracy w sekcji Horst Tell. W związku ze znacznymi zmianami w składzie sztabu szkoleniowego, jako główny trener powrócił do Gliwic Z. Czajkowski.
W 1969 roku postanowiono zorganizować imprezę oddającej cześć założycielowi gliwickiej szermierki. Turniej znany pod nazwą "Memoriał imienia Antoniego Franza" jest rozgrywany do dziś i jest najbardziej prestiżowym turniejem drużynowym w Polsce na który zjeżdżają się szpadziści z różnych stron świata.

Miejsca uzyskane w druzynowych Mistrzostwach Polski przez szermierzy Piasta

Lata

1964

1965

1966

1967

1968

1969

1970

1971

1972

1973

1974

Szpada

7

-

2

2

2

3

3

2

5

6

Floret meski

2

3

4

3

4

4

4

6

-

8

Szabka

4

3

6

6

6

8

4

4

Floret kobiet

4

3

4

4

4

4

4

7

2

Klasyfikacja ogólna

2

2

2

2

2

3

3

2

3

4

3

Po okresie dominacji florecistów, przyszedl czas na szpadzistów. Pod koniec lat 60-tych to oni byli najsilniejsza bronia w GKS Piast. Druzyne m.in. tworzyli Bogdan Gonsior, Mikolaj Pac Pomarnacki, Zbigniew Matwiejew, Jan Klapyto, Piotr Weglinski, Kazimierz Blachlinski, W. Bijak. J Szymczyk. W 1968 roku kariere zawodnicza zakonczyl Egon Franke. Wciaz jednak walczyli Horst Tell. Albin Majewski oraz Janusz Steplowski, Józef Kruczek i Marek Dabrowski.
W kobiecym florecie numerem 1 wciaz pozostawala Ela Cymerman- Franke. W zdobywaniu tytulów dzielnie wspomagaly ja Wanda Kazek-Wasilewska, Grazyna Grabara, Zosia Witek, Teresa Dopart, Teresa Wittek, Bogumila Bartnowska, Anna Dytko, Iwona Karasinska, Malgorzata Bugajska, Malgorzata Jeranek. W zespole szablistów natomiast wciaz walczyl Zbigniew Czajkowski, który bedac w wieku 45 lat przezywal druga mlodosc, pokazujac mlodszym kolega jak sie walczy. Oprócz niego w zespole byli .Tadeusz Majewski., Albin Majewski, Boguslaw Kubicki, Maciej Chodnikiewicz, Mieczyslaw Mróz i nowa, rodzaca sie dopiero gwiazda Jacek Bierkowski.
Lista osiagniec z tego okresu jest naprawde imponujaca. Egon Franke, jeszcze zanim po raz ostatni stanal na planszy w latach 1966 i 1967 zdobyl 2 i 3 miejsce w silnie obsadzonych turniejach Martini Rossi w Nowym Jorku, do tego dochodza 2 brazowe medale mistrzostw swiata w druzynie. Na olimpiadzie w Meksyku (1968r.) mistrz olimpijski zdobyl brazowy medal we florecie w turnieju druzynowym.
Bogdan Gonsior na Mistrzostwach Swiata w 1966 r. wywalczyl braz w turnieju indywidualnym, Na Igrzyskach w Meksyku powiekszyl swoja kolekcje medalowa o braz w druzynie, a rok pózniej przywiózl srebro z M.S., wywalczone w zawodach druzynowych razem ze Zbigniewem Matwiejewem. Z powodzeniem równiez walczyl na miedzynarodowych turniejach Martini Rossi, zajmujac 3 w 1969 r. i 1 w 1971 r. miejsce. W 1972 r. B. Gonsior wzial udzial w swojej trzecie juz przygodzie olimpijskiej (Monachium), gdzie razem z kolegami zajal 6 miejsce. Dorobek medalowy w Mistrzostwach Polski z tego okresu to: 1966 4 m ., 1969 3 m ., 1970 2 m ., 1971 3 m ., 1972 2 m ., 1973 m 1 miejsce. W roku 1972 Elzbieta Cymerman siegnela po ostatni tytul mistrzyni Polski, w tym samym roku, po Igrzyskach w Monachium zakonczyla kariere zawodnicza, poswiecajac sie rodzinie, apotem pracy szkoleniowej.
Kolejna wybitna postacia lat 60-tych byla Mikolaj Pac Pomarnacki. Zanim zaczal kariere trenerska nalezal do czolówki polskiej szpady. O jego bardzo ciekawym zyciorysie i sukcesach piszemy w innym miejscu.
30 czerwca 1968 r. prezesem Piasta zostaje Leslaw Kus. Za jego 7-letniej kadencji klub rozwija sie bardzo dynamicznie. W sekcji szermierczej natomiast trzeba bylo zaczac szukac nastepców Egona Frankego i pozostalych. Dlatego tez z poczatkiem 1970 roku sekcja zorganizowala szeroka akcje reklamowa o naborze do szkólki szermierczej mlodziezy w wieku do lat 12. Zglosilo sie kilkuset kandydatów. Po przeprowadzeniu egzaminu wstepnego wytypowano do szkólki okolo 60 dzieci.
Kadre trenersko-instruktorska w tym okresie tworzylo 3 trenerów i 6 instruktorów.
Dr Zbigniew Czajkowski - trener klasy specjalnej . .
Albin Majewski - trener II klasy
Slawomir Kobylinski trener II klasy
Piotr Tomala - instruktor
Waclaw Myszczyszyn - instruktor
Witalis Nowacki - instruktor
Zbigniew Matwiejew - instruktor
Józef Kruczek - instruktor
Jan Motyl - instruktor
Przy Szkole Podstawowej nr 20 utworzono klase sportowa ze specjalizacja w zakresie szermierki. Wyniki tych dzialan byly bardzo obiecujace. Mlodzi adepci szermierki szybko zaczeli odnosic swoje pierwsze zyciowe sukcesy. Na druzynowych mistrzostwach Polski juniorów, mlodzi florecisci Piasta pokonali takie zespoly jak: Górnik Laziska (pózniejszy mistrz Polski) czy Legie Warszawa. Jednoczesnie wdrozono bardzo nowoczesne jak na tamte czasy metody treningowe. Kladziono nacisk nie tylko na sama technike, ale brano pod uwage równiez takie czynniki jak aspekty psychologiczne, osobowosc zawodnika, analizowano dotychczasowy przebieg kariery, sprawnosc ogólna, taktyka. Oprócz indywidualnych zajec szkoleniowych, prowadzono takze zajecia zbiorowe dla najlepszych zawodników, obejmujace prace nóg, ksztaltowanie cech sprawnosci, badanie objawów reakcji cech szermierza, zasady taktyki i techniki szermierczej. Sala szermiercza Huty I-go Maja stala sie obiektem odwiedzin wielu znanych trenerów szermierki z zagranicy. Wizytowal ja m.in. W. Petrosjan z Armenii. Na dwa tygodnie na stazu przebywal w Gliwicach angielski fechmistrz - Pat Pearson. Sekcja zyskala miano przewodniej, co przynioslo jej dodatkowe srodki finansowe. Srodki te pomogly rozwiazac szereg problemów dotyczacych zainteresowania treningu, zabezpieczenia odpowiedniej opieki lekarskiej, rozwiazania warunków bytowych czolowych zawodników przez zapewnienie kadrowego, zorganizowanie dozywiania, udzielanie korepetycji itp.
Sklad sekcji przewodniej w 1970 roku przedstawial sie nastepujaco:
1. Krystian Oprzondek (1945) floret
2. Józef Kruczek (1947) floret
3. Jacek Bierkowski (1948) szabla
4. Ludmila Bortnowska (1953) floret
5. Elzbieta Cymerman Franke (1940) floret
6. Bohdan Gasior (1937) szpada
7. Zbigniew Matwiejew (1950) szpada
8. Janusz Steplowski (1951) floret
9. Waldemar W Wojcieszak (1944) floret
10. Piotr Tomala (1949), floret
11. Maciej Chudzikiewicz (1950) szabla .
12. Jan Majewski (1948) szabla
13. Irena Karasinska (1953) floret
14. Piotr Weglinski (1950( szpada
15. Kazimierz Blachlinski (1951) szpada

W ramach samej sekcji wydzielono grupe 15 wyrózniajacych sie zawodników. Brali oni udzial w konsultacjach i obozach szkoleniowych kadry olimpijskiej i kadry Polski mlodziezowej. .Jesli chodzi o wlasciwa sekcje szermierki, to liczyla lacznie z zawodnikami wydzielonej sekcji 127 zawodniczek i zawodników w tym poszczególne klasy mistrzowskie reprezentuje nastepujaca ilosc zawodników: .
klasa mistrzowska miedzynarodowa - 2 zawodników
klasa mistrzowska krajowa - 3 zawodników
klasa pierwsza - 11 zawodników
klasa druga - 14 zawodników.
klasa trzecia - 35 zawodników
klasa mlodziezowa - 62 zawodników
Jako calosc sekcja zaliczala sie do scislej czolówki krajowej W punktacji calorocznej za 1970 r. Polskiego Zwiazku Szermierczego za wszystkie bronie i kategorie wiekowe Piast zajal II miejsce.
1. m . Legia Warszawa- 5 784 pkt
2. m . GKS "Piast" Gliwice - 3 559,5 pkt
3. m . GKS Katowice - 2924,5 pkt
W Druzynowych Mistrzostwach, Polski w 1970 r. GKS Piast zajal nastepujace miejsca:
Szpada - III m.
Floret mezczyzn - IV m.
Floret kobiet - VI m.
Szabla - IV m.
Dalo to II miejsce w ogólnej punktacji za wszystkie bronie - DMP 1970 r.