Przywitania, spotkania, opowieści o olimpijskiej przygodzie musiały się kiedyś skończyć. Trzeba było pomyśleć o pracy i przygotowaniach do nowych mistrzostw świata, które miały się odbyć w 1965 roku w Paryżu. Wówczas znów dał znać o sobie prześladujący Frankego pech. Ostatnie zgrupowanie w Bydgoszczy, ostatnie sparringi, ostatnia walka przed wyjazdem, i ostatnie trafienie. Sparring partner zaatakował, klinga floretu pękła, przebiła ochronną bluzę i uszkodziła płuco. Zamiast do Paryża, Egon pojechał do szpitala, w którym przeleżał kilka tygodni. Potem długa rekonwalescencja i trening od podstaw, od szermierczego abecadła. Egon był jednak uparty i ambitny, chciał wrócić do sportowej rodziny. Powoli odzyskiwał formę i walczył - bez urazu, jak dawniej dynamicznie, zachwycając wszystkich wyrafinowaną, doprowadzoną do perfekcji techniką. Podczas meczu z ZSRR pokonał Syskina i Swiecznikowa. Zaczął selekcjonować zaproszenia napływające z różnych krajów i marzyć o podróżach - Wiedeń, Nowy Jork, Kuba, Meksyk. Raptem nowa bomba! Franke jest chory na żółtaczkę, leży w szpitalu i o niczym innym nie myśli, jak o prześladującym go pechu. Skrócił do minimum okres rekonwalescencji i stanął na planszy mistrzostw świata w Moskwie, walnie przyczyniając się do zdobycia przez drużynę brązowego medalu.

Olimpijski sukces Egona Franke jego kolegów z sekcji GKS Piast zamyka pewien okres w historii gliwickiej szermierki, ale i jednocześnie rozpoczyna następny. Prężnie rozwijają się wszystkie rodzaje broni. Uwidacznia się to na Mistrzostwach Polski rozgrywanych w Przemyślu, gdzie gliwiczanie w klasyfikacji generalnej zajmują II miejsce. Czasopismo „Sportowiec” podsumowując rok 1964 na pierwszych miejscach sklasyfikowało: Elżbietę Cymerman, Egona Franke i Bogdana Gonsiora. Mikołaja Pac Pomarnacki zajął 4 miejsce w szpadzie i 10 we florecie. Grażyna Grabera – 9 miejsce we florecie kobiet.
Lata 60-te to jednak okres dominacji na polskich planszach Elżbiety Cymerman. Florecistka Piasta w latach 1963-69 rok po roku zdobyła siedem tytułów indywidualnej mistrzyni Polski!
W GKS Piast pod rządami prezesa Zbigniewa Messnera, późniejszego premiera, pracę szkoleniową kontynuowali Zbigniew Czajkowski i Antoni Franz, a rozpoczynali Aleksander Franz, Albin Majewski. Horst Tell i Mikołaj Pac Pomarnacki. Pierwsze sukcesy zaczął odnosić bardzo utalentowany Marek Dąbrowski, który już w 1965 r. na M.P. młodzików zajął 2 miejsce, a w 1967 r. w Teheranie zdobył brązowy medal Mistrzostw Świata Juniorów. Marek Dąbrowski był kolejnym, wielkim talentem, który urodził się i wychował w Gliwicach. Zaczął swoją przygodę z szermierką w Piast Gliwice, ale największe sukcesy seniorskie odnosił w barwach AZS Warszawa, gdzie przeniósł się w 1968 roku.
W 1965 zmarł twórca gliwickiej szermierki Antoni Franz. Niedługo potem jego syn Aleksander przeniósł się do Łazisk. Przed sezonem 1968/69 zrezygnował z pracy w sekcji Horst Tell. W związku ze znacznymi zmianami w składzie sztabu szkoleniowego, jako główny trener powrócił do Gliwic Z. Czajkowski.
W 1969 roku postanowiono zorganizować imprezę oddającej cześć założycielowi gliwickiej szermierki. Turniej znany pod nazwą "Memoriał imienia Antoniego Franza" jest rozgrywany do dziś i jest najbardziej prestiżowym turniejem drużynowym w Polsce na który zjeżdżają się szpadziści z różnych stron świata.

Miejsca uzyskane w druzynowych Mistrzostwach Polski przez szermierzy Piasta

Lata

1964

1965

1966

1967

1968

1969

1970

1971

1972

1973

1974

Szpada

7

-

2

2

2

3

3

2

5

6

Floret meski

2

3

4

3

4

4

4

6

-

8

Szabka

4

3

6

6

6

8

4

4

Floret kobiet

4

3

4

4

4

4

4

7

2

Klasyfikacja ogólna

2

2

2

2

2

3

3

2

3

4

3

Po okresie dominacji florecistów, przyszedł czas na szpadzistów. Pod koniec lat 60-tych to oni byli najsilniejszą bronią w GKS Piast. Drużynę m.in. tworzyli Bogdan Gonsior, Mikołaj Pac Pomarnacki, Zbigniew Matwiejew, Jan Kłapyto, Piotr Węgliński, Kazimierz Błachliński, W. Bijak. J Szymczyk. W 1968 roku karierę zawodniczą zakończył Egon Franke. Wciąż jednak walczyli Horst Tell. Albin Majewski oraz Janusz Stęplowski, Józef Kruczek i Marek Dąbrowski. Ten ostatni po dwóch latach opuści Piasta Gliwice, ale zrobi wielka karierę już w barwach AZS Warszawa. Urodzony w Gliwicach Dąbrowski dwukrotnie uczestniczył w igrzyskach olimpijskich. W 1972 w Monachium wraz z drużyną w składzie: Witold Woyda, Arkadiusz Godel, Jerzy Kaczmarek, Lech Koziejowski wywalczył złoty medal olimpijski w turnieju floretu. W zawodach indywidualnych uplasował się na 6. miejscu. Cztery lata później w Montrealu drużyna florecistów z Dąbrowskim w składzie zajęła 5. miejsce (skład: Ziemowit Wojciechowski, Koziejowski, Leszek Martewicz, Godel), zaś w turnieju indywidualnym sklasyfikowany został na miejscu 9-12. Zdobył także 6 medali mistrzostw świata: srebrny indywidualnie (1971), srebrny z drużyną (1969, 1971, 1974), brązowy indywidualnie (1970) i brązowy drużynowo (1973). 8-krotny mistrz Polski.
Wanda W kobiecym florecie numerem 1 wciąż pozostawała Ela Cymerman- Franke. W zdobywaniu tytułów dzielnie wspomagały ją Wanda Kazek-Wasilewska, Grażyna Grabara, Zosia Witek, Teresa Dopart, Teresa Wittek, Bogumiła Bartnowska, Anna Dytko, Iwona Karasińska, Małgorzata Bugajska, Małgorzata Jeranek. W zespole szablistów natomiast wciąż walczył Zbigniew Czajkowski, który będąc w wieku 45 lat przeżywał drugą młodość, pokazując młodszym kolegą jak się walczy. Oprócz niego w zespole byli .Tadeusz Majewski., Albin Majewski, Bogusław Kubicki, Maciej Chodnikiewicz, Mieczysław Mróz i nowa, rodząca się dopiero gwiazda – Jacek Bierkowski.
Lista osiągnięć z tego okresu jest naprawdę imponująca. Egon Franke, jeszcze zanim po raz ostatni stanął na planszy w latach 1966 i 1967 zdobył 2 i 3 miejsce w silnie obsadzonych turniejach Martini Rossi w Nowym Jorku, do tego dochodzą 2 brązowe medale mistrzostw świata w drużynie. Na olimpiadzie w Meksyku (1968r.) mistrz olimpijski zdobył brązowy medal we florecie w turnieju drużynowym.
Bogdan Gonsior na Mistrzostwach Świata w 1966 r. wywalczył brąz w turnieju indywidualnym, Na Igrzyskach w Meksyku powiększył swoją kolekcję medalową o brąz w drużynie, a rok później przywiózł srebro z M.Ś., wywalczone w zawodach drużynowych razem ze Zbigniewem Matwiejewem. Z powodzeniem również walczył na międzynarodowych turniejach Martini Rossi, zajmując 3 w 1969 r. i 1 w 1971 r. miejsce. W 1972 r. B. Gonsior wziął udział w swojej trzecie już przygodzie olimpijskiej (Monachium), gdzie razem z kolegami zajął 6 miejsce. Dorobek medalowy w Mistrzostwach Polski z tego okresu to: 1966 – 4 m., 1969 – 3 m., 1970 – 2 m., 1971 – 3 m., 1972 – 2 m., 1973 m – 1 miejsce. W roku 1972 Elżbieta Cymerman sięgnęła po ostatni tytuł mistrzyni Polski, w tym samym roku, po Igrzyskach w Monachium zakończyła karierę zawodniczą, poświęcając się rodzinie, a potem pracy szkoleniowej.
Kolejną wybitną postacią lat 60-tych była Mikołaj Pac Pomarnacki. Zanim zaczął karierę trenerską należał do czołówki polskiej szpady. O jego bardzo ciekawym życiorysie i sukcesach piszemy w innym miejscu.
30 czerwca 1968 r. prezesem Piasta zostaje Lesław Kuś. Za jego 7-letniej kadencji klub rozwija się bardzo dynamicznie. W sekcji szermierczej natomiast trzeba było zacząć szukać następców Egona Frankego i pozostałych. Dlatego też z początkiem 1970 roku sekcja zorganizowała szeroką akcję reklamową o naborze do szkółki szermierczej młodzieży w wieku do lat 12. Zgłosiło się kilkuset kandydatów. Po przeprowadzeniu egzaminu wstępnego wytypowano do szkółki około 60 dzieci.
Kadre trenersko-instruktorska w tym okresie tworzylo 3 trenerów i 6 instruktorów.
Dr Zbigniew Czajkowski - trener klasy specjalnej . .
Albin Majewski - trener II klasy
Sławomir Kobyliński – trener II klasy
Piotr Tomala - instruktor
Wacław Myszczyszyn - instruktor
Witalis Nowacki - instruktor
Zbigniew Matwiejew - instruktor
Józef Kruczek - instruktor
Jan Motyl - instruktor

Przy Szkole Podstawowej nr 20 utworzono klasę sportową ze specjalizacją w zakresie szermierki. Wyniki tych działań były bardzo obiecujące. Młodzi adepci szermierki szybko zaczęli odnosić swoje pierwsze życiowe sukcesy. Na drużynowych mistrzostwach Polski juniorów, młodzi floreciści Piasta pokonali takie zespoły jak: Górnik Łaziska (późniejszy mistrz Polski) czy Legię Warszawa. Jednocześnie wdrożono bardzo nowoczesne jak na tamte czasy metody treningowe. Kładziono nacisk nie tylko na samą technikę, ale brano pod uwagę również takie czynniki jak aspekty psychologiczne, osobowość zawodnika, analizowano dotychczasowy przebieg kariery, sprawność ogólna, taktyka. Oprócz indywidualnych zajęć szkoleniowych, prowadzono także zajęcia zbiorowe dla najlepszych zawodników, obejmujące pracę nóg, kształtowanie cech sprawności, badanie objawów reakcji cech szermierza, zasady taktyki i techniki szermierczej. Sala szermiercza Huty I-go Maja stała się obiektem odwiedzin wielu znanych trenerów szermierki z zagranicy. Wizytował ją m.in. W. Petrosjan z Armenii. Na dwa tygodnie na stażu przebywał w Gliwicach angielski fechmistrz - Pat Pearson. Sekcja zyskała miano przewodniej, co przyniosło jej dodatkowe środki finansowe. Środki te pomogły rozwiązać szereg problemów dotyczących zainteresowania treningu, zabezpieczenia odpowiedniej opieki lekarskiej, rozwiązania warunków bytowych czołowych zawodników przez zapewnienie kadrowego, zorganizowanie dożywiania, udzielanie korepetycji itp.
Sklad sekcji przewodniej w 1970 roku przedstawial sie nastepujaco:
1. Krystian Oprzondek (1945) floret
2. Józef Kruczek (1947) floret
3. Jacek Bierkowski (1948) szabla
4. Ludmiła Bortnowska (1953) floret
5. Elżbieta Cymerman Franke (1940) floret
6. Bohdan Gąsior (1937) szpada
7. Zbigniew Matwiejew (1950) szpada
8. Janusz Stęplowski (1951) floret
9. Waldemar W Wojcieszak (1944) floret
10. Piotr Tomala (1949), floret
11. Maciej Chudzikiewicz (1950) szabla .
12. Jan Majewski (1948) szabla
13. Irena Karasińska (1953) floret
14. Piotr Węgliński (1950( szpada
15. Kazimierz Blachliński (1951) szpada
W ramach samej sekcji wydzielono grupę 15 wyróżniających się zawodników. Brali oni udział w konsultacjach i obozach szkoleniowych kadry olimpijskiej i kadry Polski młodzieżowej. .Jeśli chodzi o właściwą sekcję szermierki, to liczyła łącznie z zawodnikami wydzielonej sekcji 127 zawodniczek i zawodników w tym poszczególne klasy mistrzowskie reprezentuje następująca ilość zawodników: .
klasa mistrzowska międzynarodowa - 2 zawodników
klasa mistrzowska krajowa - 3 zawodników
klasa pierwsza - 11 zawodników
klasa druga - 14 zawodników.
Klasa trzecia - 35 zawodników
klasa młodzieżowa - 62 zawodników
Jako całość sekcja zaliczała się do ścisłej czołówki krajowej W punktacji całorocznej za 1970 r. Polskiego Związku Szermierczego za wszystkie bronie i kategorie wiekowe Piast zajął II miejsce.
1. m . Legia Warszawa- 5 784 pkt
2. m . GKS "Piast" Gliwice - 3 559,5 pkt
3. m . GKS Katowice - 2924,5 pkt
W Druzynowych Mistrzostwach, Polski w 1970 r. GKS Piast zajal nastepujace miejsca:
Szpada - III m.
Floret mezczyzn - IV m.
Floret kobiet - VI m.
Szabla - IV m.
Dalo to II miejsce w ogólnej punktacji za wszystkie bronie - DMP 1970 r.

GKS Piast Gliwice - rok 1965