Warszawa, Kraków, Poznań to dzisiejsze piłkarskie, polskie potęgi. Trudno jednak znaleźć jedno miasto, w którym wychowałoby się tylu świetnych piłkarzy.  To w Gliwicach urodziło się, bądź uczyło piłkarskiego rzemiosła aż 16 reprezentantów  Polski i jeden kadry  Niemiec  (tylko I reprezentacja). Do tego można doliczyć kilkudziesięciu piłkarzy, którzy założyli koszulki z Białym Orłem w młodzieżowych reprezentacjach kraju.  Z dzielnic przoduje Sośnica, w której wychowało się aż trzech kadrowiczów.  Dziś stawia się na zagranicznych zawodników lub przyjezdnych. Wychowankowie gliwickich klubów za kilkoma wyjątkami, najczęściej grają  w niższych ligach. Zapraszam na paradę reprezentantów Polski wywodzących się z Gliwic.

 

Lucjan Brychczy (Ur. 13 czerwca 1934 w Nowym Bytomiu)

Przygodę ze sportem zaczynał w  Pogoni Nowy Bytom, ale jego piłkarska kariera zaczęła się w ŁTS Łabędy (1948-1953). Wybił się w Piaście

Lucjan Brychczy największe sukcesy odnosił będąc piłkarzem Legii Warszawa

Gliwice, skąd trafił do Legii Warszawa. Trzykrotny król strzelców ligowych. W Polskiej Ekstraklasie rozegrał 368 spotkań, strzelając 182 gole. W kadrze narodowej zadebiutował w sierpniu 1954 w meczu z Bułgarią, Olimpijczyk. W reprezentacji rozegrał 58 spotkań, zdobył  18 bramek.
Komentarz – Jeden z najlepszych piłkarzy w historii polskiego futbolu. Początkowo bramkostrzelny napastnik, zazwyczaj  prawy łącznik, potem wspaniały rozgrywający. Jest legendą i symbolem Legii Warszawa, ale jego talent rozwinął się w Gliwicach. Był wspaniałym technikiem , potrafił zdobywać gole w nieprawdopodobnych sytuacjach. Miał propozycję gry z Realu Madryt, ale ze względu na to, że  był oficerem Ludowego Wojska Polskiego   wówczas wyjazd zza granicę był niemożliwy

 

Andrzej Buncol (Ur. 21 września 1959 r., Gliwice)

Wychowanek  Piasta Gliwice w którym grał do 1979 roku. Potem trafił do Ruchu Chorzów, karierę klubową kontynuował w Legii Warszawa. W reprezentacji narodowej  zadebiutował 17 lutego 1980 roku w Marrakeszu. meczem z Marokiem. Na odbywających się

Andrzej Buncol srebrny medalista MŚ z Hiszpanii

Mistrzostwach Świata w piłce nożnej w 1982 roku zagrał we wszystkich meczach zdobywając srebrny medal.  Uczestniczył też w Mistrzostwach Świata w Meksyku (1986). W reprezentacji wystąpił 51 razy, strzelając 6 goli. Po zakończeniu mundialu wyemigrował do Niemiec. Będąc piłkarzem  Bayernu  Leverkusen (1987–1992), gdzie był niekwestionowaną gwiazdą, sięgnął po Puchar UEFA (1988).
Komentarz – Pseudonim „Krupniok”. Z utalentowanego juniora wyrósł jeszcze lepszy senior. Miał awersję  do nauki, ale w tym przypadku wyszło mu to na dobre. Był ulubieńcem Antoniego Piechniczka. Słabe warunki fizyczne nadrabiał niezwykła ambicją i bajecznym sztuczkami technicznymi. Pierwszy i jedyny wychowanek Piasta, który zawiesił na piersi  medal  Mistrzostw Świata i jedyny gliwiczanin, który zdobył Puchar UEFA.

 

Stefan  Floreński (ur. 17 grudnia 1933 r.  w Sośnicy)
Stefan Floreński jest wychowankiem Sośnicy Gliwice. W 1956 przeszedł do Górnika Zabrze,   dziewięciokrotnie zdobywając w tym klubie  mistrzostwo  kraju, pięć razy wywalczył Puchar Polski. W pierwszej reprezentacji Polski  debiutował 29 września 1957 w meczu z Bułgarią. Łącznie w reprezentacji wystąpił w 11 spotkaniach.
Komentarz –
Jeden z najlepszych obrońców w historii polskiej piłki. Wszechobecny,  doskonale radzący sobie zarówno na boku  jak i w środku obrony. Nie miał problemu z grą w środku pola, prekursor wślizgów na polskich boiskach. Zawsze opanowany, nawet, gdy grał przeciwko najlepszym napastnikom. Był na Olimpiadzie w 1960 roku, ale nie zagrał na niej z powodu kontuzji.

 

Józef Gałeczka (Ur. 28 lutego 1939 r. w Gliwicach)

Wychowanek Unii Foch Gliwice. W latach 1955-1959 był podstawowym piłkarzem Piasta Gliwice. Już  w barwach Zagłębia Sosnowiec w

Józef Gałeczka, najlepsza głowa polskiej piłki

ekstraklasie strzelił 98 goli. W 1964 zdobył tytuł króla strzelców Ekstraklasy (18 bramek). Zdobywca Puchar Polski jako zawodnik i jako trener. W reprezentacji Polski rozegrał 18 spotkań, strzelając 5 goli.
Komentarz –
Najlepsza głowa w historii polskiej piłki. Mimo  niewielkiego wzrostu głową zdobywał sporo goli. Skocznym, zawsze miał świetny przegląd pola. Prawoskrzydłowy, potem rozgrywający. Lider zespołu, potrafiący pokierować drużyną.

 

Kamil Glik (Ur. 3-go lutego 1988 r. w Jastrzębiu Zdroju)

Jest wychowankiem Wodzisławskiej Szkoły Piłkarskiej, ale piłkarskiego rzemiosła uczył się w słynnym Realu Madryt. Po powrocie do Polski został zawodnikiem  Piasta. Jest pierwszym piłkarzem w historii gliwickiego klubu, który bezpośrednio z Piasta trafił do reprezentacji Polski. W kadrze zadebiutował  20 stycznia 2010 roku w meczu z Tajlandią. Na koncie ma już 11 występów (1 gol)
Komentarz – Jeden z najbardziej utalentowanych polskich,  środkowych obrońców. W znacznej mierze dzięki jego świetnej grze w destrukcji Piast utrzymał się w pierwszym sezonie w Ekstraklasie. Teraz z powodzeniem nabiera doświadczenia na włoskich boiskach.

 

Dariusz Grzesik ( Ur. 10 stycznia 1966 r. w Tychach)

Jeszcze jako junior trafił do Piasta. Po dwóch latach gry w seniorach  przeniósł się do GKS Katowice i jako piłkarz tego klubu 19 grudnia 1990 r. zadebiutował w reprezentacji kraju w meczu z Grecją. W reprezentacji wystąpił trzy razy.
Komentarz
–  Będąc piłkarzem GKS Katowice razem z Januszem Nawrockim decydował l obliczu tego zespołu. Dwukrotnie zdobył Puchar Polski, raz Superpuchar.

 

Robert Gruner (Gronowski) (Ur. 13 maja 1926 w Gliwicach, zm. 24 lutego 1994 w Hamburgu)

Wychowanek Reichsbahn SV. Do Piasta trafił po wyjściu z niewoli francuskiej w 1946 roku. Jest pierwszym w historii

Obaj bracia Gronowscy wystąpili w reprezentacji Polski

piłkarzem z Gliwic, który zagrał w reprezentacji narodowej. W kadrze Polski zadebiutował będąc już piłkarzem Lechii Gdańsk 29 listopada 1953 r. w meczu z Albanią.
Komentarz – Jeden z najlepszych i najgroźniejszych napastników pierwszego, powojennego 10-lecia. Sławę zdobył jako piłkarz Piasta. Był też pierwszym w historii klubu zawodnikiem, który przeszedł do innego klubu  na zasadzie transferu. Nie był to bezpośredni transfer gotówkowy, ale działacze Lechii za jego pozyskanie zafundowali zawodnikom Piasta kilkudniowe zgrupowanie nad morzem i kilka gier kontrolnych.

Henryk Gronowski – (Ur. 1 marca 1928 w Gliwicach, zm. 10 maja 1977).
Brat Roberta, podobnie jak on karierę zaczynał w niemieckim klubie Reichsbahn SV. Po wojnie trafia do Piasta, by w 1948 roku przenieść się do Lechii Gdańsk.  W reprezentacji Polski zagrał tylko raz. Było to 3-go  listopada 1957 w wygranym 4:0 meczu z Finlandią.
Komentarz – Najlepsze lata jego kariery przypadają na okres, gdy był piłkarzem Lechii Gdańsk Równie grający, perfekcyjny w interwencjach bramkarz. Przez pewien czas rekordzista w ilości minut bez straconej bramki.

 

Paweł Janik (Ur. 4 kwietnia 1949 r.)

Wychowanek ŁTS Łabędy. Mistrz Polski w barwach Szombierek Bytom.  W ekstraklasie rozegrał 389 spotkań. W latach 1965-67 rozegrał 24 mecze w reprezentacji Polski juniorów, strzelając 10 bramek. W narodowej reprezentacji kraju zadebiutował w 25 października 1 październiku 1970 r.  w meczu z  Czechosłowacją (2:2).
Komentarz – Mając zaledwie 15 lat, Paweł Janik w 1964 r. był już zawodnikiem pierwszej drużyny ŁTS. Bardzo szybko sięgnęli po niego działacze Polonii Bytom, czołowej w latach 60. i 70. drużyny kraju. W latach 1965-67 rozegrał 24 mecze w reprezentacji Polski juniorów, strzelając 10 bramek. Występował na boisku obok takich piłkarzy jak: Deyna, Ćmikiewicz, Gorgoń, Musiał. Po zakończeniu wieku juniora, od 1967 roku do 1971 r., grał 30 razy w reprezentacji młodzieżowej, gdzie zdobył 5 goli. W październiku 1970 r. zagrał jedno spotkanie – z Czechosłowacją (2:2) – w pierwszej reprezentacji Polski. Występował w wielu meczach międzynarodowych w Pucharze Lata. Po spędzeniu wielu sezonów w Polonii Bytom, przeszedł do sąsiada zza miedzy – Szombierek. W I lidze rozegrał 389 spotkań, do dziś plasując się w dziesiątce piłkarzy mających najwięcej występów w polskiej ekstraklasie.

 

Józef Kopicera (Ur. 16 lutego 1951 w Gliwicach)

Wychowanek  Piasta Gliwice (1963-1971), Następnie piłkarz Ruchu Chorzów. W ekstraklasie rozegrał  125 spotkań,  zdobywając 25 goli. Dwukrotny Mistrz Polski, zdobywca Pucharu Polski.  W reprezentacji narodowej debiutował 4 września 1974 r. w meczu NRD. Zaliczył w niej dwa występy.
Komentarz – Błyskotliwy skrzydłowy, słynący z podkręcanych strzałów. Jeden z pierwszych polskich piłkarz który zdobywał gole bespośr3ednio z rzutów rożnych.

 

Henryk Latocha (ur. 8 czerwca 1943 r. Bieruniu)

Karierę zaczynał w Unii Bieruń Stary. W sezonie 1962/63 był piłkarzem Piasta. Czterokrotny Mistrz Polski, pięciokrotnie triumfował w Pucharze Polski. W reprezentacji Polski debiutował 1 maja 1968 roku w meczu z Holandią, Łącznie w biało-czerwonych barwach rozegrał 8 spotkań.
Komentarz – Uważano, ze jest jednym z najbardziej utalentowanych zawodników z tego okresu. Kontuzje jednak zahamowały jego rozwój. Zaczynał  jako napastnik, ale rozgłos zdobył grając na pozycji bocznego obrońcy. Był szybki, trudny do minięcia, często włączal się w akcje ofensywne.

 

Włodzimierz Lubański (Ur. 28 lutego 1947 r. w  Gliwicach)

Pierwszym jego klubem była Sośnica Gliwice, skąd przeniósł się do GKS Gliwice. Już w wieku 16 lat trafił do Górnika Zabrze. Z tym klubem

Włodzimierz Lubański, najwybitniejszy polski piłkarz

był siedmiokrotnie mistrzem Polski, sześciokrotnie zdobył Puchar Polski. Cztery razy był królem strzelców polskiej ligi. Dwukrotnie (1969, 1970) wybierany Piłkarzem Roku, zdobywca Złotych Butów w 1972. Od 1975 występował w belgijskim klubie KSC Lokeren, którego był podporą przez 7 sezonów. Rozegrał tam 196 meczów i zdobył 82 bramki. Mistrz Olimpijski. W pierwszej reprezentacji Polski zadebiutował 4 września 1963 w Szczecinie w meczu z Norwegią w który strzelił gola.   Wystąpił w 75 meczach, strzelając 48 goli, co jest niepobitym do dziś rekordem.
Komentarz – Przez wielu uważany za polskiego piłkarza wszechczasów. Piłkarz kompletny, niebywale  skuteczny, obdarzony piorunującym strzałem, przebojowy drybler, imponujący niesamowitym przyśpieszeniem. Potrafił na odcinku kilku metrów uciec każdemu obrońcy. Gdyby nie kontuzja kolana, pewni w 1974 roku Polska zostałaby Mistrzem Świata.

 

 

Joachim Jerzy Marx (ur. 31 sierpnia 1944 r.  w Gliwicach)

Wychowanek  Sośnicy Gliwice. W 1959 r. przeniósł się do GKS Gliwice, w którym występował do 1963. Z GKS-u bezpośrednio trafił do Gwardii Warszawa. W latach 1969–1975 bronił barw Ruchu Chorzów. W Ekstraklasie rozegrał 162 mecze, zdobywając 66 bramek. Dwukrotny Mistrz Polski. W reprezentacji rozegrał 23 spotkania, w których strzelił 10 gol. Zdobywca złotego medalu na Igrzyskach Olimpijskich w w Monachium.
Komentarz – Grał na pozycji środkowego napastnika.  Piłkarz szybki, potrafił silnie uderzyć, przebojowy, sam potrafił rozstrzygnąć losy meczu.

 

Waldemar Matysik (Ur. 27 września 1961 r. w Stanicy koło Gliwic)

Waldemar Matysik pochodzi ze Stanicy i w tamtejszym Orle zaczynał grać w piłkę. Jeszcze jako junior przeniósł się do Carbo Gliwice. W

Waldemar Matysik, ponad 50 występów w reprezentacji Polski

tym okresie został powołany do młodzieżowej reprezentacji Polski. W 1979 roku   został piłkarzem Górnika Zabrze. Z zabrzańskim zespołem trzykrotnie zdobywał mistrzostwo Polski. Po trzecim tytule odszedł do francuskiego AJ Auxerre, w 1990 został zawodnikiem Hamburger SV, gdzie grał do 1993. W reprezentacji debiutował 19 listopada 1980 w meczu z Algierią.. Wystąpił w niej 55 razy. W 1982 roku zdobył srebrny medal n MŚ w Hiszpanii.
Komentarz: Rozgrywający, harujący na całej długości i szerokości boiska. Człowiek od czarnej roboty, potrafił skutecznie uprzykrzyć życie najlepszym zawodnikom świata, bez uciekania się do złośliwych fali, czy zagrań nie fair. Nie brak opinii, że powinien być w jedenastce wszech czasów polskiej reprezentacji.

 

Jerzy Musiałek (Ur. 14 października 1942, zm. 15 stycznia 1980 w Gliwicach

Wychowanek Piasta Gliwice. W latach 1956-60  był piłkarzem GKS Gliwice). Od 1961 do 1971 roku bronił barw Górnika Zabrze w którym to klubie sześciokrotnie zdobywał  tytuł mistrza Polski oraz czterokrotnie zwyciężał w rozgrywkach Pucharu Polski. W jego dorobku znajduje się również Puchar Holandii zdobyty z NAC Breda. W reprezentacji zadebiutował w spotkaniu z RFN, 8 października 1961. Rozegrał w niej w 13 spotkań, strzelił jedną bramkę.
Komentarz – Środkowy napastnik, uważany za największy talent ekipy „Portugalczyków”, reprezentacji narodowej juniorów, która na Mistrzostwach Europy w 1961 roku  zdobyła srebrny medal. Był przebojowy, dysponował silnym strzałem. Potrafił sam rozstrzygnąć losy pojedynku, ale miewał momenty „zapomnienia”, kiedy to przechodził obok meczu.

 

Hubert Skowronek (ur. 3 grudnia 1941 w Gliwicach, zm. 6 stycznia 1979 r.)

Jest wychowankiem Carbo Gliwice, ale jego talent rozwinął się w Piaście. Na koncie ma dwa tytuły Mistrza Polski, pięć razy zdobywał Puchar Polski, ale już jako piłkarz Górnika Zabrze. W I reprezentacji Polski zagrał tylko raz, będąc już zawodnikiem Śląska Wrocław. Było  3 grudnia 1966 r. w zremisowanym  0:0 meczu z Izraelem.
Komentarz – Bardzo pracowity pomocnik (mrówka), doskonale pilnujący najlepszych piłkarzy przeciwnika. Charakteryzował się niekonwencjonalnym dryblingiem. Doskonały egzekutor rzutów karnych.

 

Lukas Podolski (Ur. 4 czerwca 1985 r. w Gliwicach)

Miał zaledwie dwa latka  gdy jego rodzice wyjechali do Niemiec, zabierając ze sobą syna. Pochodzi z bardzo usportowionej rodziny.

Łukasz Podolski - gliwiczanin, reprezentant Niemiec

Waldemar Podolski, jego ojciec w przeszłości grał zawodowo w piłkę nożną w takich klubach jak Górnik Knurów, ROW Rybnik i Szombierki Bytom (Waldemar Podolski w 1980 roku zdobył z tą drużyną mistrzostwo Polski). Jego matka grała w piłkę ręczną w klubie Sośnica Gliwice.

Podolski rozpoczynał swoją karierę w zespole FC 07 Bergheim, gdzie grał w latach 1991–1995. W roku 1995 przeniósł się do FC Köln, gdzie występował do roku 2006. Od 1 lipca 2007 do 30 czerwca 2009 był zawodnikiem Bayernu Monachium. Wraz z kadrą niemiecką brał udział w turniejach finałowych Euro 2004 i Euro 2008 oraz w Pucharze Konfederacji w 2005. Jako członek niemieckiej kadry na Mundialu 2006, zdobył bramkę w meczu z Ekwadorem oraz dwie bramki w meczu ze Szwecją w 1/8 finałów. Został wybrany najlepszym piłkarzem młodego pokolenia na tym mundialu. Na Mistrzostwach Europy 2008 zdobył dwie bramki w meczu z Polską (w 20. i 72. minucie spotkania) i bramkę w meczu z Chorwacją (w 79. minucie), miał też dwie asysty. Został wybrany przez Komisję Techniczną UEFA do drużyny turnieju. Obecnie ponownie broni barw FC Köln

Komentarz – Szkoda, że Łukasz nie wybrał gry w kadrze Polski, choć nie wiadomo, czy by osiągnął tak wiele, gdyby się na to zdecydował. W reprezentacji Niemiec wystąpił już 93 razy, strzelając przy tym 43 gole. W domu ma dwa brązowe medale Mistrzostw Świata, jeden srebrny oraz wszystkie trofea w Bundeslidze.
Indywidualne  –   Srebrny But (nagroda dla wicekróla strzelców) na Mistrzostwach Europy 2008,    Nagroda dla Najlepszego Młodego Gracza na Mistrzostwach Świata 2006. Łukasz nigdy nie zapomniał, gdzie skąd pochodzi. Wciąż w Gliwicach mieszka jego babcia, w Polsce brał ślub. Niewykluczone, że zobaczymy go na Mistrzostwach Europy, które już niebawem odbędą się w Polsce.

Opracowanie – Grzegorz Muzia

Masz uwagi, chcesz przesłać zdjęcie  – gm@piast.gliwice.pl